De boom optuigen

(spoiler arlert: this is not my beautiful house, nor my beautiful family)

Middenin onze woonkamer prijkt een schitterende boom. Mijn man heeft zichzelf dit jaar werkelijk overtroffen met zijn keuze. Alleen: er zit nog geen bal aan. De plastic boxen met engelen en slingers staan keurig afgesloten naast de boom op de vloer. En niemand lijkt aanstalten te maken het ding te geven wat hem toekomt: lichtjes, glitter en ornamenten, van top tot teen.

Het is ook niet eerlijk: mijn inbox raakt oververhit van alle ‘aanbiedingen’ die erop aandringen dat ik in deze drukke tijden heel goed voor mezelf zorg. Of ik in hun luxueuze behandelstoel mijn rimpels wil laten wegboetseren, of mijn vermoeide lichaam op een massagetafel neer wens te vleien en me wil hullen in de verrukkelijkste geuren en gewaden. Ja, het is inderdaad verschrikkelijk druk en ja, ik zou dolgraag op al deze voorstellen in gaan.
Maar er moet een boek af en toekomstige (kerst)diners vergen uitgekiende voorbereiding. Het allerlaatste waar ik me op dit moment dus op verheug, is zinloos ballen ophangen en de scherven opvegen van exemplaren die nukkig uit de boom glijden. In mijn eentje.

Waar is toch de tijd gebleven dat ik samen met mijn twee meisjes onder begeleiding van de Leidse Sleuteltjes (voor wie ze niet kent: een soort Kinderen voor Kinderen) zingend de kerstboom optuigde? In een warme sfeer die altijd naar sinaasappelen met kruidnagels rook, terwijl wij allemaal van goede voornemens vervuld waren?

Ik noem één oorzaak: de puberteit. Bij vriendinnen schijnt het anders toe te gaan, maar mijn kinderen poetsen alleen maar enorm de plaat als het op kerstversiering aankomt. Volgens mij is het ze niet eens opgevallen dat er al twee dagen zo’n groot groen ding in de kamer staat. Kopen anderen hun kinderen soms om?
Toegegeven, in de tijd dat ik aan dit stukje schrijf, had ik de boom flink kunnen versieren. Ik vraag me alleen af hoe het zover is gekomen dat iedereen denkt dat ík niets leukers of beters kan verzinnen dan het optuigen van de boom? Wiens idee is dat geweest?

Voordat ik me verman om te voorkomen dat we op 25 december nog met kaal kerstgroen zitten, ga ik googlen of er een boek bestaat ‘Hoe krijg ik mijn pubers zover dat ze me helpen om de kerstboom op te tuigen?’
Als dat boek er nog niet is, kan iemand dat dan alsjeblieft vóór december 2015 publiceren?

Ik hoop dat Jolie Kerr er iets in ziet, want ik verheug me nu al op haar titel. Kerr schreef afgelopen jaar het succesvolle  My boyfriend barfed in my handbag… and other things you can’t ask Martha — een zin die elke dag spontaan een paar keer door mijn hoofd schiet.

Niet dat ik het boek ga kopen, want het staat vol met schoonmaaktips die zelfs Martha Stewart nog niet kent en voor je het weet denkt mijn gezin dat ik schoonmaken mijn nieuwe hobby is. Nee, dan nog liever de kerstboom optuigen!

barf stukje

 

 

 

 

 

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Laat een reactie achter