Dit werkt. Een beetje.

Een terugkerend onderwerp in mijn leven – en waarschijnlijk op dit blog – is slapeloosheid. Die begon bij mij al op m’n achtste, en ik heb sindsdien alles in het spectrum van Valdispert tot valium geslikt, maar niets hielp echt.

Ik heb alternatieve geneesmiddelen geprobeerd, en dan heb ik het over anti-histamine tabletten tegen allergie en sterke Spaanse hoestdrankjes waar ik heerlijk suf van werd, en niet over de homeopatische valeriaan-achtigen. Geen alcohol. Véél alcohol. Magnesiumolie. Supersterke melatonine die je alleen onder de toonbank bij Jacob Hooy kon kopen, L-tryptofaan die ik bij een webwinkel bestelde die naar de hoopgevende naam ‘Perfect Body’ luisterde. Cortisone-remmers die ik uit Amerika liet invliegen. Lormetazepam en Solpiderm tot ik er depressief van werd.

Gezondere tijden braken aan met powernaps overdag, yoga-voor-het-naar-bed-gaan, mindfulnessoefeningen op de iPod en het bekijken van ASMR filmpjes op YouTube waar je óf als een blok van in slaap kon vallen, of een hersen-orgasme van kon krijgen. Geen van beide helaas.

Wat vergeet ik nog? O ja, zelfhypnose. Met achterovergebogen hoofd naar een punt staren en tegen mezelf zeggen dat ik goed zou slapen tenzij er brand uitbrak, dan mocht ik snel wakker worden. Ik probeerde het uit tijdens de vakantie in een binnentent – het was te warm om de hele tent op te zetten – en verdomd, ik werd gewekt door regendruppels die door het doek heen sijpelden. Geen bluswater, constateerde ik opgelucht en sliep verder. De volgende dag constateerde ik echter ook dat het die nacht niet had geregend. Bestudering van de tent wees uit dat een hond die nacht op mijn gezicht had gepiest. Einde zelfhypnose. Einde kamperen.

O jee. Heb ik nou zojuist de eigenaar van de tent via Facebook uitgenodigd mijn blog te volgen?

Hoe dan ook, een paar maanden geleden, ik zat brak voor de spiegel en zag dat mijn wallen niet langer een tijdelijk verschijnsel waren, heb ik me spontaan opgegeven voor een slaapcursus bij ene Rob de Ron in het spirituele centrum De Roos.
In één dag leerden wij cursisten onze rust niet vlak voor het slapen, maar overdag een kwartier lang te pakken, zónder in slaap te vallen. Uiteraard lag de helft van de mensen die zeiden nóóit te slapen al na vijf minuten als een beer te snurken. We kregen CD’s mee met daarop Rons’ rustgevende stem (je zal met die man getrouwd zijn) en ik heb netjes de oefeningen gedaan.

Ik moet zeggen: dat het kalmeren van je onrustige lichaam en geest aan te leren is, is een ontdekking. Zonder het oefenen overdag lig ik als vanouds urenlang te piekeren en ik slaap vaak beter in mét. Nu zie ik op de website dat de slaapcursus inmiddels Sleepfulness-methode is gedoopt en dat de prijzen gestegen zijn, maar dat gun ik Ron van harte.

 


En, doet het iets voor je?

Nee, dan de Sleepfulness-methode van Rob de Ron.

Foto: Lois, door Lisa-Xiu Kok 

 

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Laat een reactie achter