Doen: 36 vragen

Onlangs stond er een stuk in The New York Times: To fall in love with anyone, do this. Natuurlijk ga je zoiets meteen lezen. De inhoud kwam erop neer dat het mogelijk is om met een wetenschappelijk verantwoorde lijst vragen twee mensen verliefd op elkaar te laten worden, ook al zijn ze vreemden voor elkaar. Na het beantwoorden van de vragen moeten ze elkaar nog vier minuten lang zwijgend in de ogen staren (dit leek me een stuk lastiger dan het beantwoorden van de intieme vragen). De 36 vragen wekken een instant intimiteit op, die je normaal gesproken pas na diverse dates bereikt.

Het was intrigerend. In de beginfase wil je echt álles van elkaar weten, alles is van belang, zelfs hoe hij zijn veters strikt. Wat gebeurt er, dacht ik toen, als je al bijna je zilveren bruiloft viert? Wat een verschrikkelijke benaming voor 25 jaar huwelijk. Zouden die vragen dan ook nog iets opleveren? Je denkt immers dat je elkaar door en door kent. Wanneer zijn we eigenlijk opgehouden elkaar zo gulzig vragen te stellen? Sinds we denken wel te weten wat de ander vindt?

Enfin, restaurant gereserveerd waar we ongegeneerd konden praten — dat viel tegen toen er twee mensen pal naast ons neerstreken die mijn man bleek te kennen, maar we gokten erop dat de herrie om ons heen een wall of sound creëerde — en na het eerste glas, nog vóór het voorgerecht was opgediend, zijn we met vragen begonnen.

En ja lieve vrienden, het leverde wel degelijk iets op. Minstens 33 van de vragen zijn van toepassing, ook als je elkaar al heeeeeel lang kent. Wij kwamen er tenminste achter dat we hele interessante onderwerpen nog nooit hadden besproken. En we hadden een verschrikkelijk leuke avond.

Dus doen, die 36 vragen. Misschien juist als je eerste verliefdheid allang achter je ligt,  want dit weekend bleek in NRC Lux dat Ellen de Bruin het artikel in de NYT eens kritisch had bekeken en achter de bedenker van de vragen aan was gegaan. Het onderzoek bleek wat te romantisch besproken in het stuk en ook de vier minuten in de ogen staren(zijn wij niet aan toegekomen) moet je met een korrel zout nemen.

Maar de vragen doen wel hun werk, qua intimiteit en nice&need to know. Een groot voordeel is bovendien het wederzijdse bevragen: jij zit niet de ander aan z’n kop te zeuren terwijl hij/zij liever een krant leest of een televisieserie kijkt. De interesse in elkaar wordt opeens iets vanzelfsprekends, en weer net zo gewoon als vroeger.

 

bijschrift bij deze foto: O ja, zó zag je er uit.

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Laat een reactie achter