Een longread van Meghan Daum

Ik heb een nieuwe heldin en haar naam is Meghan Daum. Bij toeval verzeilde ik in haar longread die op de website van The Guardian staat en na een flinke tijd lezen bleef ik sprakeloos achter. Het verhaal, All about my mother: ‘It’s amazing what the living expect of the dying gaat zoals verwacht over het sterven van haar moeder, maar meer nog over haar leven. Ik heb gelachen, gehuild, maar vooral bewonderd (dit stuk begint op een lied van Ramses Shaffy te lijken).

Daum heeft, heel populair, zelfspot, maar niet op de manier die we inmiddels wel gewend zijn. Ze lacht geen ongemakken weg door zichzelf belachelijk te maken. Ze is onorthodox eerlijk en spaart zichzelf geen moment. Evenmin spaart ze de rest van haar familie, maar ‘van de doden niets dan goeds’ is niet bepaald haar adagium. Ik heb gelachen en gehuild om haar verhaal, veel herkend (goddank niet alles) en ben met verbijstering deelgenoot geworden van haar distantie, die koel is, maar niet koud.

megan-daum

Ze is godbeterd geboren in 1970 en schreef al voor The New Yorker, Harper’s, The New York Times Book Review, Harper’s Bazaar, GQ, Nerve, Self, en Vogue, dus ik had al veel meer van haar kunnen lezen – en mocht willen dat ik zo kon schrijven. Waarschijnlijk had ik haar werk en haar naam allang moeten kennen, maar voor sommige dingen is het nooit te laat.

Neem vooral de tijd om deze longread, die ook weer een bewerkt essay blijkt uit The Unspeakable: And Other Subjects of Discussion (by Meghan Daum, published by Farrar, Straus & Giroux) te lezen. Trakteer jezelf erop op een regenachtige zondag, tijdens een lange vlucht of treinreis. Ik ga nu al haar gebundelde werken bestellen.

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Laat een reactie achter