En wat deden jullie met Sinterklaas?

Met Sinterklaasavond hebben we mijn moeder en haar vriend verrast. Zij wist van niets  – mijn man vreesde voor een hartaanval op pakjesavond – haar vriend dacht dat we bij wijze van suprise kwamen eten. Het viel gelukig allemaal goed, zodra mijn moeder de jutezak (ooit van haar geweest) met cadeautjes zag staan, beval ze mijn jongste om haar bijdrage er ook in te stoppen. Het was een door haar in keukenpapier verpakte set pasteibakjes + blikje kippenragout, het enige feestelijke dat ze in het winkeltje van haar seniorenflat voor haar vriend kon vinden.

We deden een eerste ronde cadeaus met gedichten en propten ons om haar kleine tafeltje voor de kaasfondue. Ze was vrolijk, helder en blij, had rode konen van de wijn en genoot. Om elf uur reden we weg, zoals altijd belovend dat we bij thuiskomst even zouden bellen. Het was een geweldige avond.

Twee dagen later traden we opnieuw met z’n allen aan, verwacht dit keer, want het was haar 91e verjaardag. Dit keer geen grote partij zoals vorig jaar, maar er lagen kaarten, er waren bloemen en attenties, er was de hele dag gebeld. Ze was bepaald niet vergeten. Amper zaten we genoeglijk op de bank of ze keek me lief glimlachend aan en vroeg:

‘En, wat hebben jullie met Sinterklaas gedaan?’

Zo gaat het dus met haar, op en neer. De ene dag scherp, de volgende dag in de mist.

‘Mam, zal je deze maand niet teveel geld uitgeven?’
‘Nee hoor schat’ (waarna ze vrolijk op de pof allerlei overbodigs inslaat in bovengenoemd winkeltje)

‘Mam, zal je je hond niet vermoorden door haar teveel lekkers te geven?’
‘Natuurlijk niet!’ (en vervolgens vind ik een plak ontbijtkoek met dik boter in de voerbak)

Mijn moeder, die ik als kind ook wel eens op een leugentje betrapte, weet precies wat ik wil horen. Ik vermoed dat ze het op zo’n moment echt meent, al doet ze vaak het tegenovergestelde zodra ik niet in de buurt ben. Ze weigert te erkennen dat ze lichtelijk dementeert, waarom zou ze ook. Maar ze wordt wel ongelukkig van de wazige dagen die ze doormaakt. En als ze me uitzwaait, staat er zo’n klein grijs vrouwtje achter de rollator, dat ik meteen weer terug wil gaan en bij haar wil blijven.

 

mam

[beeld uit video Adelheid Roosen]

Ik ben nooit een groot fan van Adelheid Roosen geweest, haar energie is de mijne niet zou je kunnen zeggen, maar alle respect voor de video ‘Mam’ die zij in 2010 maakte. Haar moeder heeft Alzheimer en zij past zich aan haar aan, terwijl ik mezelf erop betrap dat ik het omgekeerde neig te doen en mijn moeder als een willoos karretje probeer te besturen. De centrale (niet door mij geformuleerde) vraag van de film is dan ook: wanneer neem je de regie over het leven van iemand over?

Dat moet je je blijven afvragen, telkens weer.

 

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Laat een reactie achter