Wij van WC-Eend adviseren…

Een van de meest bizarre interviews die ik onlangs hield, was met een dermatoloog. Niet zomaar iemand, maar zo eentje tegen wie we professor mogen zeggen. Het ging over de vrouwenhuid, of liever: hoe volgens hem de cosmetica-industrie ons telkens een nieuwe loer draait en hoe wij dit gretig voor zoete koek slikken en onze creditcard trekken. En nou niet na lezing zeggen dat je het allemaal allang wist – tenzij je in je badkamer uitsluitend een merkloze pot uierzalf hebt staan.

Neem het verminderen of tegengaan van rimpels. De professor: ‘Natuurlijk, met botox leg je je spieren lam, dus de rimpels blijven plat. Maar smeren helpt he-le-maal niets, hoeveel je ook voor dat potje hebt betaald. Weet je wie geen rimpels heeft? Een lijk. Helemaal glad.’

Rode vlekken, ouderdomsacné, rosacea? ‘Worden veroorzaakt door diezelfde dure crèmes. Daar reageert je huid op, niet op de zogenaamd werkzame stoffen. Als je ervan af wilt komen, laat die potjes staan. Dan zul je zien dat de ellende vanzelf verdwijnt.’

Last van een gevoelige huid? De professor kwam niet meer bij: ‘Er bestaat niet zoiets als een gevoelige huid. Dat is één grote marketingtruc. Heb je ooit een man met een gevoelige huid meegemaakt? Nou, zoveel verschillen mannen- en vrouwenhuiden niet hoor.’ (en hij herhaalde zijn mantra dat het allemaal juist door de crèmes wordt veroorzaakt)

Nuttige en onorthodoxe tips van de professor: ‘Water is gif voor je huid. En nooit, nooit zeep gebruiken, daarvan droogt je gezicht nog erger uit.’
Mijn favoriet is toch wel deze: ‘De crèmes die je poriëen een beetje oppuffen, waardoor je huid er jonger uitziet? Je kan net zo goed een dun laagje WC-Eend opsmeren, daar gaat je huid precies zo van ontsteken.’

Aan het einde van ons gesprek gaf de professor grif toe dat zelfs zijn eigen vrouw niet naar hem luistert, ook al heeft hij zijn gelijk al meerdere malen bewezen. ‘Smeren is blijkbaar een emotioneel iets. Mensen hebben liever dat ik ze het zoveelste wonderzalfje voorschrijf dan dat ik zeg dat ze de potjes moeten laten staan.’

Afgezien van de WC-Eend leken het me zinnige adviezen die me in elk geval geld uit zouden sparen. Maar helaas bleek ook ik emotioneel gebonden aan een mooi potje, aan de luxe waarmee je jezelf tweemaal daags verwent. Des te blijer was ik toen ik een week later een interview met Jetske Ultee las die, in veel beschaafdere termen uiteraard, ongeveer hetzelfde zei als de professor. En die heel slim een productlijn had ontworpen die wél aan haar hoge eisen voldoet. Dat waren niet de goedkoopste, maar zeker niet de duurste crèmes, zo bleek. Ik gebruik nu sinds zes weken de moisturizer en sunscreen van haar Uncover, en het voelt lekker.

Het aardige is bovendien dat Ultee ook een interessant blog bijhoudt, waarop ze de goede en slechte ingrediënten van allerlei producten onder de loep legt, en soms kom je dan zomaar bij een betaalbare tienermascara uit. Try before you die dus (en rimpelloos je kist in gaat).

 

foto: Lisa Xiu Kok

Intermezzo

Even een paar tips tussendoor:

  • Gisteren gegeten bij de Foodhallen in de oude tramremise in West. Erg gezellig en als je jezelf in de hand kunt houden, valt het financieel mee. Ben als Amsterdam Oost-bewoner sowieso erg jaloers op de remise, waar ook nog 9 bioscoopzalen in zitten. Nog niet alle stalletjes zijn open, maar van falafel tot en met vietnamese springrolls en jambon de bellota in een puntzakje is het te koop. Zorg dat je eerst een leuk tafeltje bemachtigd in de buurt van de centrale bar en sla vooral de pizza met banaan over, neem liever de lekkere tosti. Tot mijn grote verbazing waren de foodkraampjes slechts tot 20.00 uur open, maar ik denk dat dat snel gaat veranderen. De officiële opening is 21 oktober. Dat hoef je gelukkig niet af te wachten als je toevallig in Amsterdam bent. (tram 3 en 12 stoppen vlakbij)

Foodhallen-amsterdam_De-hallen_amsterdam-west

  • Heb me ingeschreven voor een interactieve online sessie met de John Frieda Hair Salon, morgen om 20.00 uur (had toch niks te doen). Ben benieuwd wat dat moet voorstellen, maar bijgaande portretfoto slaat precies op dé twee onderwerpen in mijn leven: onhandelbaar haar en innemen. Je mag ook live vragen stellen, dat doen in elk geval twee andere blogsters met lang, sluik, haar, dus misschien word ik er geen cent wijzer van. Als het wat is, zal ik verslag uitbrengen en inschrijven levert in elk geval 50% korting op bij John Frieda producten in het Kruidvat. Dat je het weet!

 

Ik pak haar alles af

Een paar jaar geleden wist ik mijn moeder eindelijk over te halen om haar auto weg te doen. Ze reed al eeuwen niet meer, de auto kostte haar alleen maar geld en bovendien was haar rijbewijs verlopen. Moest ze nu al die moeite doen om dat te laten verlengen? De Opel kwam op Marktplaats te staan en een geroutineerde handelaar meldde zich.

In de stromende regen nam ik de honneurs waar en weigerde in te gaan op de aloude Marktplaats-truc om de afgesproken prijs te laten zakken. Opeens kwam mijn moeder aangeschuifeld en ging op de passagiersstoel zitten. Ze wilde nog één keer afscheid nemen van haar oude bakkie.

Terwijl ik zo onopvallend mogelijk op de achterbank de bankbiljetten tegen het licht hield om ze op echtheid te controleren, greep mijn moeder opeens de knie van de autohandelaar vast en zei dringend: ‘U zult toch wel goed voor haar zorgen hè? Ze heeft me altijd zo trouw overal naartoe gereden.’ De man had gelukkig het fatsoen om haar gerust te stellen.

Mijn moeder is nu bijna 91 en dankzij mij nog veel meer kwijtgeraakt. Zoals het recht om goede doelen te steunen, inclusief alle kreupele, schurftige en uitgehongerde dieren ter wereld. Of de kans om automatisch aan niet zo bonafide Duitse loterijen te doneren. De mogelijkheid om maandelijks voor veel te veel geld een enorme hoeveelheid bevroren voedsel in te slaan, dat vervolgens niet in haar vriezer past, dus in haar koelkast ligt te ontdooien en te bederven. Of de keuze om twéé dagbladen niet te lezen. Haar kleindochters niet iedere keer twintig euro toe te stoppen, of haar hond blokjes kaas. Ik ben strenger voor haar dan zij ooit voor mij was.

 

chast plaatje

Natuurlijk ben ik lang niet de enige in mijn omgeving die voor dit soort beslissingen staat. Ook dat hoort bij fiftysomething. De Amerikaanse cartoonist van The New Yorker Roz Chast is het gelukt om met veel zwarte humor en zelfspot over deze fase in ons leven te vertellen. Dat lukte haar pas nadat de as van haar ouders in haar klerenkast stond, dat wel, maar het biedt enige balsem – ja, héél fout woord – voor deze open zenuw. Je hoeft het niet te kopen, alleen al het inkijken op de site van Amazon kan je even opvrolijken als je dat nodig hebt.

 

Dit werkt. Een beetje.

Een terugkerend onderwerp in mijn leven – en waarschijnlijk op dit blog – is slapeloosheid. Die begon bij mij al op m’n achtste, en ik heb sindsdien alles in het spectrum van Valdispert tot valium geslikt, maar niets hielp echt.

Ik heb alternatieve geneesmiddelen geprobeerd, en dan heb ik het over anti-histamine tabletten tegen allergie en sterke Spaanse hoestdrankjes waar ik heerlijk suf van werd, en niet over de homeopatische valeriaan-achtigen. Geen alcohol. Véél alcohol. Magnesiumolie. Supersterke melatonine die je alleen onder de toonbank bij Jacob Hooy kon kopen, L-tryptofaan die ik bij een webwinkel bestelde die naar de hoopgevende naam ‘Perfect Body’ luisterde. Cortisone-remmers die ik uit Amerika liet invliegen. Lormetazepam en Solpiderm tot ik er depressief van werd.

Gezondere tijden braken aan met powernaps overdag, yoga-voor-het-naar-bed-gaan, mindfulnessoefeningen op de iPod en het bekijken van ASMR filmpjes op YouTube waar je óf als een blok van in slaap kon vallen, of een hersen-orgasme van kon krijgen. Geen van beide helaas.

Wat vergeet ik nog? O ja, zelfhypnose. Met achterovergebogen hoofd naar een punt staren en tegen mezelf zeggen dat ik goed zou slapen tenzij er brand uitbrak, dan mocht ik snel wakker worden. Ik probeerde het uit tijdens de vakantie in een binnentent – het was te warm om de hele tent op te zetten – en verdomd, ik werd gewekt door regendruppels die door het doek heen sijpelden. Geen bluswater, constateerde ik opgelucht en sliep verder. De volgende dag constateerde ik echter ook dat het die nacht niet had geregend. Bestudering van de tent wees uit dat een hond die nacht op mijn gezicht had gepiest. Einde zelfhypnose. Einde kamperen.

O jee. Heb ik nou zojuist de eigenaar van de tent via Facebook uitgenodigd mijn blog te volgen?

Hoe dan ook, een paar maanden geleden, ik zat brak voor de spiegel en zag dat mijn wallen niet langer een tijdelijk verschijnsel waren, heb ik me spontaan opgegeven voor een slaapcursus bij ene Rob de Ron in het spirituele centrum De Roos.
In één dag leerden wij cursisten onze rust niet vlak voor het slapen, maar overdag een kwartier lang te pakken, zónder in slaap te vallen. Uiteraard lag de helft van de mensen die zeiden nóóit te slapen al na vijf minuten als een beer te snurken. We kregen CD’s mee met daarop Rons’ rustgevende stem (je zal met die man getrouwd zijn) en ik heb netjes de oefeningen gedaan.

Ik moet zeggen: dat het kalmeren van je onrustige lichaam en geest aan te leren is, is een ontdekking. Zonder het oefenen overdag lig ik als vanouds urenlang te piekeren en ik slaap vaak beter in mét. Nu zie ik op de website dat de slaapcursus inmiddels Sleepfulness-methode is gedoopt en dat de prijzen gestegen zijn, maar dat gun ik Ron van harte.

 


En, doet het iets voor je?

Nee, dan de Sleepfulness-methode van Rob de Ron.

Foto: Lois, door Lisa-Xiu Kok 

 

Nooit meer sporten, eh, zitten

Sinds een tijdje werk ik staand. Dat doe ik vooral om niet te hoeven sporten. Ik interpreteer hiermee het onderzoek van de Limburgse arts-onderzoeker Bernard Duvivier behoorlijk verkeerd, dat weet ik ook wel, maar ik was zo blij dat het niet van levensbelang blijkt om je naar de sportschool te slepen, dat ik mijn bureau tot sta-hoogte heb opgekrikt.

Wat blijkt: 1 uur sporten en de rest van de dag op je luie achterste zitten, heeft helemaal geen zin! Juist dat zitten is funest voor de suikerspiegel en de aanmaak van cholesterol. Het lichaam sukkelt ervan in een slaapstand en dan maakt zo’n uurtje sporten weinig tot geen verschil. Staan daarentegen heeft een heel goede invloed op het systeem. Van een uur lopen, slenteren (=shoppen) en staan, dalen het cholesterolgehalte en de vetten in het bloed zelfs méér dan na een uur fietsen!

Er zijn natuurlijk vernuftige, doch vaak lelijke, stabureaus te koop, tweedehands doen die altijd nog zo’n driehonderd euro, maar de schragen van het witte Ikea-bureau dat mijn dochter heeft afgeschaft, laten ook een hoge sta-stand toe. En als ik moe word, biedt een gammele pianokruk even steun.

Bijkomend voordeel: staand werken nodigt uit tot het doen van bil- en buikspieroefeningen en ook de Kegels (zal een link plaatsen) gaan als vanzelf. Het staan bevalt kortom uitstekend, al moet ik ’s avonds wel languit op de bank liggen om bij te komen. En raad eens wat nog slechter is dan zitten?

 

– Een persbericht met het goede nieuws van Bernard Duvivier
– Kegeloefeningen, al leidt de site misschien wat af van het werk

finnvard-schraag-met-plank__0256700_PE400793_S4

– De schraag van Ikea, vroeger ook in het wit te koop

 

Foto: Lisa Xiu Kok

Waarom ik Inez de la Fressange niet ben

Ik had van dit blog het liefst een Nederlandse variant gemaakt op La Parisienne, het rode boekje met leeslint van stijlicoon Inez de la Fressange. Wat sommige vrouwen, ik vermoed jonge blonde, met Gwyneth Paltrow hebben, heb ik al decennialang met Inez dlF. Toen zij in de jaren tachtig als muze van Karl Lagerfeld de catwalk van Chanel overdwarrelde, raakte ik in haar ban. Dus toen ik bijna dertig jaar later met haar boek eindelijk iets tastbaars van deze godin in handen had, belandde dit linea recta op mijn plankje ‘vrouwelijke iconen die navolging verdienen.’

Het boekje werd ook in Nederland een succes en opeens zag ik wel heel veel fiftysomething vrouwen in Bretonse strepen met een parelketting rondlopen en deze zomer hun voeten met of zonder knobbels in simpele sandaaltjes steken.

Een beetje mistroostig surfde ik weer naar Goop om te lezen waar Gwyneth díe week had gewellnesst en hoe enig ze een nieuw appartement had laten inrichten. Haar kon ik tenminste haten. Inez niet.

Er zijn natuurlijk talloze redenen waarom ik Inez niet kan evenaren. Vooruit, ik noem er vijf.

1.     Haar komaf is onvergelijkelijk meer interessant dan de mijne;
2.     haar lengte en nobele trekken idem dito in de categorie stijliconen en topmodellen;
3.     niemand zal mij ooit vragen om ons nationale symbool te verpersoonlijken (in haar geval Marianne, bij ons, vrouw Antje?);
4.     ik zal nooit ruzie krijgen met Karl Lagerfeld (noch met Victor & Rolf  for that matter), om de simpele reden dat hij mij nog nooit heeft zien staan;
5.     en niet onbelangrijk: wat Parijs is voor Inez dlF, is Amsterdam voor mij. Maar – zie het even voor je – La Parisienne of: De Amsterdamse?

Niet getreurd, na dertig jaar heb ik geaccepteerd dat ik Inez niet ben. Ik heb wel een hoop andere tips & tricks die ik op dit blog ga delen, ook al heet ik dan niet Inès Marie Lætitia Églantine Isabelle de Seignard de La Fressange, en juist omdát ik haar kapitaal niet bezit. Let maar op, ik kondig mijn nieuwe blogs ook aan via Facebook.

 

– klein overzicht van Inez’ wapenfeiten incl how to
– The Selby was in her office!
– de site voor vrouwen die meer met Gwyneth hebben dan met Inez
– onvoorstelbaar, maar La Parisienne is ook tweedehands te koop!