Posts

De boom optuigen

(spoiler arlert: this is not my beautiful house, nor my beautiful family)

Middenin onze woonkamer prijkt een schitterende boom. Mijn man heeft zichzelf dit jaar werkelijk overtroffen met zijn keuze. Alleen: er zit nog geen bal aan. De plastic boxen met engelen en slingers staan keurig afgesloten naast de boom op de vloer. En niemand lijkt aanstalten te maken het ding te geven wat hem toekomt: lichtjes, glitter en ornamenten, van top tot teen.

Het is ook niet eerlijk: mijn inbox raakt oververhit van alle ‘aanbiedingen’ die erop aandringen dat ik in deze drukke tijden heel goed voor mezelf zorg. Of ik in hun luxueuze behandelstoel mijn rimpels wil laten wegboetseren, of mijn vermoeide lichaam op een massagetafel neer wens te vleien en me wil hullen in de verrukkelijkste geuren en gewaden. Ja, het is inderdaad verschrikkelijk druk en ja, ik zou dolgraag op al deze voorstellen in gaan.
Maar er moet een boek af en toekomstige (kerst)diners vergen uitgekiende voorbereiding. Het allerlaatste waar ik me op dit moment dus op verheug, is zinloos ballen ophangen en de scherven opvegen van exemplaren die nukkig uit de boom glijden. In mijn eentje.

Waar is toch de tijd gebleven dat ik samen met mijn twee meisjes onder begeleiding van de Leidse Sleuteltjes (voor wie ze niet kent: een soort Kinderen voor Kinderen) zingend de kerstboom optuigde? In een warme sfeer die altijd naar sinaasappelen met kruidnagels rook, terwijl wij allemaal van goede voornemens vervuld waren?

Ik noem één oorzaak: de puberteit. Bij vriendinnen schijnt het anders toe te gaan, maar mijn kinderen poetsen alleen maar enorm de plaat als het op kerstversiering aankomt. Volgens mij is het ze niet eens opgevallen dat er al twee dagen zo’n groot groen ding in de kamer staat. Kopen anderen hun kinderen soms om?
Toegegeven, in de tijd dat ik aan dit stukje schrijf, had ik de boom flink kunnen versieren. Ik vraag me alleen af hoe het zover is gekomen dat iedereen denkt dat ík niets leukers of beters kan verzinnen dan het optuigen van de boom? Wiens idee is dat geweest?

Voordat ik me verman om te voorkomen dat we op 25 december nog met kaal kerstgroen zitten, ga ik googlen of er een boek bestaat ‘Hoe krijg ik mijn pubers zover dat ze me helpen om de kerstboom op te tuigen?’
Als dat boek er nog niet is, kan iemand dat dan alsjeblieft vóór december 2015 publiceren?

Ik hoop dat Jolie Kerr er iets in ziet, want ik verheug me nu al op haar titel. Kerr schreef afgelopen jaar het succesvolle  My boyfriend barfed in my handbag… and other things you can’t ask Martha — een zin die elke dag spontaan een paar keer door mijn hoofd schiet.

Niet dat ik het boek ga kopen, want het staat vol met schoonmaaktips die zelfs Martha Stewart nog niet kent en voor je het weet denkt mijn gezin dat ik schoonmaken mijn nieuwe hobby is. Nee, dan nog liever de kerstboom optuigen!

barf stukje

 

 

 

 

 

Wij van WC-Eend adviseren…

Een van de meest bizarre interviews die ik onlangs hield, was met een dermatoloog. Niet zomaar iemand, maar zo eentje tegen wie we professor mogen zeggen. Het ging over de vrouwenhuid, of liever: hoe volgens hem de cosmetica-industrie ons telkens een nieuwe loer draait en hoe wij dit gretig voor zoete koek slikken en onze creditcard trekken. En nou niet na lezing zeggen dat je het allemaal allang wist – tenzij je in je badkamer uitsluitend een merkloze pot uierzalf hebt staan.

Neem het verminderen of tegengaan van rimpels. De professor: ‘Natuurlijk, met botox leg je je spieren lam, dus de rimpels blijven plat. Maar smeren helpt he-le-maal niets, hoeveel je ook voor dat potje hebt betaald. Weet je wie geen rimpels heeft? Een lijk. Helemaal glad.’

Rode vlekken, ouderdomsacné, rosacea? ‘Worden veroorzaakt door diezelfde dure crèmes. Daar reageert je huid op, niet op de zogenaamd werkzame stoffen. Als je ervan af wilt komen, laat die potjes staan. Dan zul je zien dat de ellende vanzelf verdwijnt.’

Last van een gevoelige huid? De professor kwam niet meer bij: ‘Er bestaat niet zoiets als een gevoelige huid. Dat is één grote marketingtruc. Heb je ooit een man met een gevoelige huid meegemaakt? Nou, zoveel verschillen mannen- en vrouwenhuiden niet hoor.’ (en hij herhaalde zijn mantra dat het allemaal juist door de crèmes wordt veroorzaakt)

Nuttige en onorthodoxe tips van de professor: ‘Water is gif voor je huid. En nooit, nooit zeep gebruiken, daarvan droogt je gezicht nog erger uit.’
Mijn favoriet is toch wel deze: ‘De crèmes die je poriëen een beetje oppuffen, waardoor je huid er jonger uitziet? Je kan net zo goed een dun laagje WC-Eend opsmeren, daar gaat je huid precies zo van ontsteken.’

Aan het einde van ons gesprek gaf de professor grif toe dat zelfs zijn eigen vrouw niet naar hem luistert, ook al heeft hij zijn gelijk al meerdere malen bewezen. ‘Smeren is blijkbaar een emotioneel iets. Mensen hebben liever dat ik ze het zoveelste wonderzalfje voorschrijf dan dat ik zeg dat ze de potjes moeten laten staan.’

Afgezien van de WC-Eend leken het me zinnige adviezen die me in elk geval geld uit zouden sparen. Maar helaas bleek ook ik emotioneel gebonden aan een mooi potje, aan de luxe waarmee je jezelf tweemaal daags verwent. Des te blijer was ik toen ik een week later een interview met Jetske Ultee las die, in veel beschaafdere termen uiteraard, ongeveer hetzelfde zei als de professor. En die heel slim een productlijn had ontworpen die wél aan haar hoge eisen voldoet. Dat waren niet de goedkoopste, maar zeker niet de duurste crèmes, zo bleek. Ik gebruik nu sinds zes weken de moisturizer en sunscreen van haar Uncover, en het voelt lekker.

Het aardige is bovendien dat Ultee ook een interessant blog bijhoudt, waarop ze de goede en slechte ingrediënten van allerlei producten onder de loep legt, en soms kom je dan zomaar bij een betaalbare tienermascara uit. Try before you die dus (en rimpelloos je kist in gaat).

 

foto: Lisa Xiu Kok