Posts

Doen: 36 vragen

Onlangs stond er een stuk in The New York Times: To fall in love with anyone, do this. Natuurlijk ga je zoiets meteen lezen. De inhoud kwam erop neer dat het mogelijk is om met een wetenschappelijk verantwoorde lijst vragen twee mensen verliefd op elkaar te laten worden, ook al zijn ze vreemden voor elkaar. Na het beantwoorden van de vragen moeten ze elkaar nog vier minuten lang zwijgend in de ogen staren (dit leek me een stuk lastiger dan het beantwoorden van de intieme vragen). De 36 vragen wekken een instant intimiteit op, die je normaal gesproken pas na diverse dates bereikt.

Het was intrigerend. In de beginfase wil je echt álles van elkaar weten, alles is van belang, zelfs hoe hij zijn veters strikt. Wat gebeurt er, dacht ik toen, als je al bijna je zilveren bruiloft viert? Wat een verschrikkelijke benaming voor 25 jaar huwelijk. Zouden die vragen dan ook nog iets opleveren? Je denkt immers dat je elkaar door en door kent. Wanneer zijn we eigenlijk opgehouden elkaar zo gulzig vragen te stellen? Sinds we denken wel te weten wat de ander vindt?

Enfin, restaurant gereserveerd waar we ongegeneerd konden praten — dat viel tegen toen er twee mensen pal naast ons neerstreken die mijn man bleek te kennen, maar we gokten erop dat de herrie om ons heen een wall of sound creëerde — en na het eerste glas, nog vóór het voorgerecht was opgediend, zijn we met vragen begonnen.

En ja lieve vrienden, het leverde wel degelijk iets op. Minstens 33 van de vragen zijn van toepassing, ook als je elkaar al heeeeeel lang kent. Wij kwamen er tenminste achter dat we hele interessante onderwerpen nog nooit hadden besproken. En we hadden een verschrikkelijk leuke avond.

Dus doen, die 36 vragen. Misschien juist als je eerste verliefdheid allang achter je ligt,  want dit weekend bleek in NRC Lux dat Ellen de Bruin het artikel in de NYT eens kritisch had bekeken en achter de bedenker van de vragen aan was gegaan. Het onderzoek bleek wat te romantisch besproken in het stuk en ook de vier minuten in de ogen staren(zijn wij niet aan toegekomen) moet je met een korrel zout nemen.

Maar de vragen doen wel hun werk, qua intimiteit en nice&need to know. Een groot voordeel is bovendien het wederzijdse bevragen: jij zit niet de ander aan z’n kop te zeuren terwijl hij/zij liever een krant leest of een televisieserie kijkt. De interesse in elkaar wordt opeens iets vanzelfsprekends, en weer net zo gewoon als vroeger.

 

bijschrift bij deze foto: O ja, zó zag je er uit.

Meet the Clarks

Jaren terug was ik in Londen voor werk, samen met een bevriend regisseur (die tegenwoordig ook lomi-lomi massages geeft, maar dit terzijde). We bezochten de hippe restaurants van toen, aten onze tanden zwart aan een heerlijke inktvis-risotto en beluisterden flink aangeschoten de kerstliedjes van het Salvation Army, met dank aan ons research in diverse champagnebars. We came, we saw, we X-massed and we carrolled. 

Elk jaar hebben we het erover om het nog een keer te doen, maar het komt er nooit van. Ik heb toch een restaurant uitgezocht dat ik zeker zou willen bezoeken, mocht ons tripje onverhoopt doorgaan: Moro van Sam & Sam Clark. Of desnoods Morito, in het pand ernaast, waar de Clarks tapas verkopen.

Al sinds het mediterrane dieet als het allergezondst uit de bus komt, valt de naam Moro. Voor een artikel over deze eetstijl waarmee we jaren ouder kunnen worden, gebruikte ik het kookboek Moro London, in het Nederlands helaas alleen nog tweedehands verkrijgbaar, waarin het echtpaar Sam en Sam Clark laat zien wat ze allemaal met de groentes uit hun volkstuintje doen. En vooral: wat ze van hun buurman op het complex Hassan leerden, en van de andere Cyprioten, Koerden en Turken die daar een stukje grond bezitten: ‘Het oostelijke Middellandse Zeegebied bloeide in Hackney Wick.’

Ik heb al de meest bijzondere recepten uitgeprobeerd, van een bietensalade met pistachenotensaus en sinaasappelbloesemwater tot gebakken pittige bloemkool. Wat te denken van gerechten als Trinxat, Brandada, of Kibbeh Nayyeh?

De Clarks hebben me, met kruiden die ik op zich wel kende, een heel nieuw smaakpalet laten ontdekken en ik popel om te proeven hoe zij dat zelf aanpakken in hun restaurants. Ze zijn wel omnivoor, maar of je nou langer leeft dankzij hun recepten of niet, je wordt er in elk geval erg blij van.

Ter ere van Hassan doe ik zijn recept voor de vermaledijde aardappel erbij (ook ideaal voor de hobby-volkstuinder die een hoop ondermaatse krieltjes heeft geoogst). Je kunt het overal bij eten en het is typerend voor de bijzondere smaken van de Clarks:

Hassans gebarsten aardappelen met korianderzaad

voor 6 personen:

1 kg vastkokende nwe aardappelen, schoongeboend
2 theelepels zeezout
150 ml olijfolie
1 eetlepel korianderzaad, in een vijzel met stamper geplet
1 glas rode wijn
zwarte peper

hassanfoto

Breek elke aardappel een beetje met een zwaar object […]. Meng het zout erdoor en laat ze 5 minuten staan. Neem een wijde pan waar de aardappelen naast elkaar in passen en verwarm die op middelhoog vuur. Laat de olijfolie er heet in worden en doe het korianderzaad en de aardappelen erin. Roer goed, leg er een goed sluitend deksel op en zet het vuur laag.

Verwarm de aardappelen 20-30 minuten, schud de pan elke 5 minuten goed, tot de aardappelen gaar en gedeeltelijk bruin zijn (zet het vuur tegen het einde van de bereidingstijd eventueel wat hoger). Schenk de rode wijn erbij met een beetje zwarte peper, schud de pan weer goed en laat een paar minuten koken zodat de alcohol verdampt. Zet het vuur uit en laat de aardappelen 5 minuten staan.

Schep voor het opdienen de aardappelen uit de pan en schenk het lekkere bakvocht van olijfolie, rode wijn en koriander erover.

 

foto Sam & Sam Clark uit The Guardian. Uit diezelfde krant komt ook dit recept voor varkensvlees uit het nieuwste boek van de Clarks, dat helaas pas in voorjaar 2015 in het Nederlands bij uitgeverij Kosmos verschijnt.

Intermezzo – uitjes  

Soms heb je even geen etentjes om te geven of naar toe te gaan – en voor je het weet zit je elke avond op je eigen bank voor de buis. Omdat het IDFA bijna daar is, heb ik besloten het dit keer anders aan te pakken: ik heb ieder gezinslid uitgenodigd om met mij mee te gaan naar een film die ik voor ze heb uitgekozen. Wel een goede vondst, als ik eerlijk ben. Noem het een subtiele manier om m’n zin door te drijven, want wie zegt hier nou nee tegen?

Met mijn man, die ook journalist/schrijver is en met wie ik graag naar The Killing en Borgen keek, ga ik naar The Newsroom – off the record, over de ethische keuzes van een Deens boulevardblad.

Met mijn oudste dochter van 18, die al sinds haar prille jeugd een bizarre fascinatie voor zwervers heeft en van filmen houdt, naar Something better to come, een film over Yula, die veertien jaar werd gevolgd door filmmaakster Hanna Polak en die op een vuilnisbelt buiten Moskou leeft.

En tenslotte met mijn jongste van 16 die van mode en styling houdt, naar Iris, een portret van de 93-jarige stoffenontwerpster Iris Apfel (zie foto hierboven).

Ik had mijn gezin natuurlijk ook kunnen trakteren op If Mama Ain’t Happy, Nobody’s Happy , maar dat leek me net iets teveel op een dreigement.

 

Voor wie niet van documentaires houdt: ik was gisteren in Tuschinski voor een uitvoering van Frankenstein door de National Theatre in Londen. Het was geen live-stream, wat als voordeel had dat je in de pauze niet mee wordt genomen achter de schermen, wat ik nogal een afknapper vond toen ik zo een keer een opera van The Metropolitan Opera bijwoonde, rechtstreeks vanuit New York. De magie verdwijnt toch een beetje als je de sterren als echte mensen voor hun kapspiegel ziet zitten, maar dat is een kwestie van smaak.

frankenstein-482x298_0

Frankenstein was geen film en ook geen toneelvoorstelling, maar wel een buitenaardse belevenis. Sublieme dialogen, griezelig goed gespeeld, prachtig om te zien en fantastisch geregisseerd door Danny Boyle (o.a. Slum Dog Millionaire) en met twéé Sherlock Holmes (kijk maar goed)!

Ik zou er nog veel meer over willen vertellen, maar de voorstelling is helaas voorbij, so what’s the use? King Lear en Hamlet, die nog wel te zien zullen zijn, ook van the National Theatre, kunnen evenmin slecht zijn. Kijk in elk geval even naar de trailer van Frankenstein en enjoy!